Detoerist.be

NIEUWS UIT DE REISWERELD

Verslag fietsvakantie Riccione: 05/04 - 14/04

De eerste Italië reis van De Toerist Biking zit erop. Met 39 enthousiastelingen op weg naar de Adriatische Zee, de meesten elkaar onbekend, maar na een paar uur in de luxe autocar van De Wilg beginnen de gesprekken los te komen.

Met een gemeenschappelijke hobby kan dat natuurlijk niet moeilijk zijn.

Druk wordt heen en weer gekeken bij wie ze in welke groep gaan belanden, sommigen zijn al aan het twijfelen, maar eens duidelijk gemaakt dat het een vakantie is en geen wedstrijdmeerdaagse begint de stemming er echt in te komen.

Na een vlotte nacht doorheen Frankrijk en Zwitserland bereiken we in de vroege ochtend het kustplaatsje Riccione op een boogscheut van Rimini. In het hotel Boemia worden we hartelijk ontvangen, de meesten deelnemers krijgen hun kamer al direct, de anderen hebben zich al te goed gedaan aan een drankje op het met zon overgoten terras.

De montage van de fietsen gaat vlotjes en gaan tot de namiddag via de fietslift de kelder in naar de voor fietsers voorziene bergruimte. Na het rijkelijke buffet waarbij de echte pasta in de smaak viel, maakt iedereen zich klaar voor de eerste korte rit om de benen los te werken. Vertrek langs de dijk levert al direct mooie plaatjes, en na een korte doortocht door het drukke centrum kiezen we resoluut voor de betere fietswegen. Deze tocht is ideaal als voorgerecht om wat verder die week ons te wachten staat.

De dag nadien, woensdag 7 april staat er een tocht gepland naar Cesenatico, bekend bij de wielerliefhebbers als startplaats voor de jaarlijkse Novecolli. Daar dit Giro stadje ook synoniem staat voor de helaas te vroeg heengegane Marco Pantani is een bezoek aan het kerkhof zeker een must.Tijdens de middagpauze is het voor alle groepen leuk vertoeven in de plaatselijke haven. Een zeteltje in de zon is één van de betere medicijnen.

Op donderdag kiezen we koers naar het zuidoosten, waarbij het mooie centrum van Pesaro bij iedereen gesmaakt werd. Vanaf dit kuststadje volgen we een wondermooie panorama weg met rechts de kliffen en zeezicht, en links de prachtige vergezichten landinwaarts.

Vrijdag maken we ons op voor de langste etappe van deze week, en het beloofd een speciale te worden. ’s Morgens hebben we een kleine bagage klaargemaakt voor één overnachting in het landhuis Valgurriera van hotelbaas Mr Toni. Hij is een echte wielerliefhebber wat maakt dat hij voor ons dag en nacht paraat staat en dat is er zeker aan te zien. Na deel 1 waarbij vooral de passage van de kloof van Furlo in ons geheugen gegrift zal blijven staat hij ons halverwege met zijn team op te wachten voor een rijkelijke maaltijd met lasagne, verse fruitsalade en voor de liefhebbers Grappa.

Vanaf hier rijden groep 3 en 4 quasi rechtstreeks verder naar het landhuis, de twee snelste groepen krijgen nog een special onder de wielen geschoven: de “Monte Nerone”, een beklimming van 14km met een gemiddeld stijgingspercentage van 8,5 percent. Deze extra lus is zeker hilarisch te noemen met stukken die weggespoeld waren en op de top lag warempel nog sneeuw!

Halverwege de namiddag finisht iedereen goed en wel, en na een verkwikkende douche in de mooie gerestaureerde villa’s die bij dit landhuis horen is het genieten en aperitieven. Het avondmaal wordt wederom mooi verzorgd door Mr Toni himself zodat we met een goed gevuld buikje de rustige nacht kunnen ingaan.

Zonsopgang, iedereen slaapt nog, maar ik sta al te genieten van het prachtige desolate landschap. Hier is rust troef, ontstressen gaat hier vanzelf, dit is genieten…
Een verkwikkend ontbijt moet ons wapenen voor deze zaterdagrit die ons via meerdere niet al te lange hellingen en prachtige steden en dorpen weer richting Riccione voert.

De prachtige binnenstad van Urbino doet dienst als stopplaats, waarbij de eeuwenoude huizen en pleintjes in deze bergstad als decor dienen. La vita è bella ƒº
We moeten zien dat we hier niet te lang gaan vertoeven, want de weg is nog lang, gelukkig zijn de laatste tientallen km hoofdzakelijk bergaf waardoor het meeste melkzuur dat tijdens deze tweedaagse is opgestapeld zo goed als verdwenen is bij aankomst in het hotel.

Zondag rustdag, nou ja, relatieve rust, want er staan wel degelijk, weliswaar korte, ritten op het programma. Bedoeling was dat we rond de middag met alle groepen samen kwamen aan de wijngaarden van Mr Toni in Saludecio waar hij voor ons een BBQ had voorzien. Maar de regen die ’s morgens neerviel deed velen twijfelen. De start werd een uurtje naar achter verschoven, en believe it or not, tijdens de rit is er geen drupje regen gevallen. Daar echter velen eieren voor hun geld kozen, en er een echt luilekker dagje van maakten, noopte ons om de BBQ af te gelasten en konden we ’s middags zoals gewoonlijk in het voortreffelijk restaurant eten. Die namiddag had Mr Toni dan maar een andere verrassing uit zijn hoed getoverd. In de briefing room werd op groot scherm Parijs-Roubaix getoond. Het begrip “een Cancelarake doen” werd een feit…

Gedreven door de hilarische tv beelden de dag voordien kwam op maandag nog een mooie afsluiter op het programma. Fietsen naar de dwergstaat “Republiek San Marino”. Klokslag half tien hield het op met regenen en konden we op weg naar de enclave op een bergrots. Heel de rit ernaar toe zagen we de torens van de historische stad priemen in de lucht. We wisten wat komen zou…

Inspanning wordt beloond, dat hebben we zeker gemerkt, het binnenrijden van deze stad geeft toch wel een speciaal gevoel, kronkelend via smalle paadjes en steegjes bracht ons op het hoogst bereikbare punt. De fototoestellen maakten overuren, het uitzicht was dan ook adembenemend…

Mission Accomplished! De hoogtemeters zitten erop, hier is het genieten…
In het zonnetje bergaf richting zee betekende gelijk ook het einde van de laatste rit, maar nog niet helemaal wat de vakantie betreft.

’s Avonds was er tijdens de briefing al veel plezier tijdens de fotomontage en bijhorende Indianen verhalen. De pret kon niet op, toen bleek dat het avondmaal niet in het hotel doorging, maar wel in een middeleeuws dorpje Gradara. Daar bleek… inderdaad Mr Toni ook nog over een klasse restaurant te beschikken. Na de traditionele toespraken en toasten stond er een avondmaal van de bovenste plank op ons te wachten met bijpassende streekwijnen. In dit kasteelinterieur werd “a volonté” genoten van spijs en drank. Verbroedering alom, wat wil je.. na zo een fantastische fietsweek in een prachtig decor…

Gelukkig had onze vaste buschauffeur “Luc” enkel water gedronken,
Wat je van de rest niet zeggen kon.

Exact een week nadat we toekwamen is het inpakken geblazen. Kort na de middag stond de bus met aanhangwagen te ronken voor het hotel. In een mum van tijd werden de fietsdozen terug volgepropt met hoofdzakelijk zwart goud.

“Laat de wielekes maar draaien”… en op weg waren we naar ons kikkerlandje België.
Italië, een plaats om naar toe te gaan, maar zeker ook om naar terug te keren…

VOOR MEER FOTO'S: KLIK HIER!